Κυριακή 30 Ιουνίου 2013

Η Ελλάδα χωρίς ΕΡΤ είναι χαζή, ξανθιά και το επίθετό της είναι Μπόμπολας

Με εντολή Σαμαρά, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που δεν έχει Δημόσια Ραδιοτηλεόραση. Η απόφαση πάρθηκε με “πράξη νομοθετικού περιεχομένου”, γιατί πια δεν έχουμε βασιλιά για να υπογράφει βασιλικά διατάγματα και ο Παττακός είναι μεγάλος σε ηλικία για να υπουργοποιηθεί και να αναλάβει το δύσκολο έργο που (φευ) πρέπει να υλοποιήσει ο Σίμος Κεδίκογλου.
Με μια βιαστική και σύντομη δήλωση, ο αρμόδιος υπουργός ανακοίνωσε το κλείσιμο της ΕΡΤ για να μην επιβαρύνει άλλο πια τον ελληνικό λαό και το άνοιγμα μιας νέας δημόσιας ραδιοτηλεόρασης όλο υγεία και χαρά. Κατ’ αρχήν, ακόμη και αυτοί οι μουτζαχεντίν του φιλελευθερισμού, αυτοί οι οποίοι το μόνο Δημόσιο που θέλουν να απομείνει είναι τα χαρτόσημα του Δημοσίου για να πληρώνουμε φόρους, οφείλουν τώρα να καταδικάσουν αυτή την συνταγματική εκτροπή. Πριν πάμε στην ουσία για την “υπόθεση ΕΡΤ”, πρέπει όλοι να καταλάβουν πως η απόφαση Σαμαρά δεν έχει ούτε την κοινοβουλευτική, ούτε την κοινωνική πλειοψηφία. Ακόμη και τα κόμματα της συγκυβέρνησης δήλωσαν πως διαφωνούν. Ποιά λοιπόν είναι η νομιμοποίηση αυτής της απόφασης;
Από το μεσημέρι της Τρίτης, αυτοί που ακόμη και την κηδεία τους την θέλουν δημοσία δαπάνη, βγήκαν να κατηγορήσουν την ΕΡΤ και να τονίσουν την ανάγκη κατάργησής της, μαζί με όλο το Δημόσιο. Είναι εντυπωσιακό πως αυτοί οι οποίοι δημιούργησαν την κατάσταση που υπάρχει στο Δημόσιο και την ΕΡΤ, χρησιμοποιούν αυτήν την κατάσταση ως επιχείρημα για να καταργήσουν τα πάντα. Όχι για να τα φτιάξουν.
Η ΕΡΤ έχει μόλις μερικές ώρες στον αέρα χωρίς κυβερνητική παρέμβαση, και μετατράπηκε σε ένα ελεύθερο κανάλι που συνεπαίρνει τον κόσμο. Με την προσπάθεια να την κλείσουν, έδειξαν πώς μπορεί να είναι η ΕΡΤ και πώς θέλει ο κόσμος να είναι. Ακύρωσαν όλη την επιχειρηματολογία τους.
Ας πάμε τώρα στην ουσία του θέματος “ΕΡΤ”. Από την ΕΡΤ πέρασα για δύο σύντομες περιόδους προερχόμενος από τα ιδιωτικά κανάλια. Την πρώτη φορά με εκδίωξε η υπουργία Ρουσόπουλου και την δεύτερη ο συρφετός των Μουρουτοκαπνισμένων. Δεν υπήρξα ποτέ υπάλληλος της ΕΡΤ και οι περισσότερες εκπομπές μου έπαιξαν μετά από αλλεπάλληλες προσπάθειες λογοκρισίας ή παρεμπόδισης. Έπαιξαν όμως. Όσες δεν έπαιξαν, δημιούργησαν την εντύπωση στον κόσμο πως κάποιοι χρησιμοποιούν για κομματικούς λόγους ένα δημόσιο βήμα που ανήκει σε όλους και πληρώνεται από όλους.
Αυτό ακριβώς είναι που δεν θέλουν στην ΕΡΤ. Όχι την ανεξαρτησία της, αλλά την σκέψη που ξυπνά στον καθένα πως έχουμε το δικαίωμα για ανεξάρτητη ενημέρωση και αυτό έχει υποχρέωση να το παρέχει η Δημόσια Ραδιοφωνία και Τηλεόραση. Δεν θέλουν να υπάρχει αυτή η απαίτηση και πολύ περισσότερο δεν θέλουν κάποτε να συμβεί.
Η ΕΡΤ υπήρξε πάντα πεδίο κυβερνητικών παρεμβάσεων, ένας μπαξές που άνθιζαν τα κομματικά φυντάνια και έβρισκαν πραγματικά καταφύγιο άθλιοι του επαγγέλματος. Αλλά η ΕΡΤ δεν ήταν άθλια. Ήταν καλύτερη από τα ιδιωτικά κανάλια. Η απόδειξη πια είναι μπροστά μας. Μερικές ώρες λειτούργησαν ελεύθεροι οι δημοσιογράφοι και έδειξαν τι μπορούν και τι θέλουν να κάνουν.
Η ΕΡΤ δεν υπήρξε μόνο κομματικό θερμοκήπιο ρουσφετιού, αλλά και πεδίο κλεφτών. Οι περισσότερες διοικήσεις έκλεψαν μέσα από παραγωγές, έστηναν υπερτιμολογημένες παραγωγές με δικούς τους ανθρώπους, τσέπωσαν εκατομμύρια προωθώντας δήθεν ένα άλλο “εκσυγχρονισμένο” προφίλ με Εurovision και ποδόσφαιρα. Αυτές οι υποθέσεις είναι στη Δικαιοσύνη και μέλη παλιών διοικήσεων έχουν καταδικαστεί. Όλα αυτά όμως δεν τα έκαναν οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ αλλά οι Διοικήσεις και οι πολιτικοί προιστάμενοι.
Τα έσοδα της ΕΡΤ προέρχονται από το πολυσυζητημένο τέλος και όχι από τη διαφήμιση.Τα media shop δεν δίνουν στην ΕΡΤ τη διαφήμιση που δικαιούται λόγω της τηλεθέασής της, κρατώντας αυτό το κονδύλι για τους φίλους των ιδιωτικών καναλιών. Αυτή την αδικία εναντίον της ΕΡΤ καμιά Διοίκηση δεν προσπάθησε να την ανατρέψει. Όταν μάλιστα στο παρελθόν υπήρξαν διώξεις κατά εταιρειών τηλεθέασης για ψεύτικες μετρήσεις που αδικούσαν την ΕΡΤ, η Διοίκησή της κατέθεσε στον εισαγγελέα υπέρ της εταιρείας τηλεμετρήσεων και την αθώωσε.
Έτσι λοιπόν τα μεγάλα έσοδα προέρχονται από το τέλος της ΔΕΗ. Αν δεν κάνω λάθος, είναι 50 ευρώ το χρόνο για κάθε πολίτη. Δίνεται έτσι η εντύπωση πως η ΕΡΤ είναι το μοναδκό κανάλι που πληρώνουμε. Η αλήθεια είναι πως πληρώνουμε όλα τα κανάλια. Όταν ένα προϊόν διαφημίζεται στην ιδιωτική τηλεόραση, έχει ένα κόστος. Αυτό το κόστος οι εταιρείες το μετακυλίουν στον πελάτη, δηλαδή στο θεατή. Όλα λοιπόν τα κανάλια τα πληρώνουμε εμείς είτε τα βλέπουμε, είτε όχι.
Την ίδια ώρα η ΕΡΤ χάνει έσοδα. Είναι το μοναδικό κανάλι που καλύπτει αποστολές στο εξωτερικό με μεγάλο κόστος και στη συνέχεια δίνει αυτά τα πλάνα στα ιδιωτικά κανάλια με ελάχιστο κόστος μετά από απόφαση των πολιτικών προϊσταμένων της για να εξυπηρετηθούν οι καναλάρχες. Ο κ. Σαμαράς και ο κάθε κ Σαμαράς, αναγκάζει την ΕΡΤ να ταξιδέψει μαζί του στο εξωτερικό, να καλύψει τις δραστηριότητές του και στη συνέχεια να δώσει τα πλάνα παντού τζάμπα, στα ιδιωτικά κανάλια δηλαδή, για να εξασφαλίσει την προώθησή του.
Η ΕΡΤ με κόστος αναμεταδοτών εκπέμπει σε όλη την ελληνική ύπαιθρο και το εξωτερικό. Εκεί όπου κανένας καναλάρχης δεν επενδύει γιατί δεν τον συμφέρει. Εκεί που ζουν οι ξεχασμένοι παππούδες μας. Οι κυβερνώντες αδυνατούν να καταλάβουν γιατί ο κόσμος που δεν βλέπει ΕΡΤ, εξεγέρθηκε για να μην κλείσει. Γιατί ο καθένας από μας γνωρίζει πως εκεί κρύβεται η ελπίδα για να αλλάξει κάτι σε αυτή την κατάντια των Μέσων Ενημέρωσης. Γιατί η ύπαρξη της ΕΡΤ θα δημιουργεί συνεχώς την απαίτηση για ανεξάρτητη και δημόσια και ποιοτική πληροφόρηση ακόμη και αν δεν την παρέχει όσο θα έπρεπε. Αν κλείσει η ΕΡΤ, η Ελλάδα παραδίνεται στα χέρια των καναλαρχών. Θα πιστέψει πως αποτελείται από Μανωλίδου, Πρετεντέρηδες και κουτσομπολιό.
Ακόμη και αυτή που χαζεύουν τα άθλια υποπροϊόντα της ιδιωτικής τηλεόρασης, μέσα τους ξέρουν πως η Δημόσια τηλεόραση μπορεί να γίνει η εναλλακτική και δική τους τηλεόραση.
Ναι, η ΕΡΤ δεν είναι όπως την θέλω, ούτε όπως την θέλουν οι Έλληνες. Αλλά μόνο εκεί μπορείς να δεις μια άλλη Ελλάδα. Τα ελληνικά χωριά, το τι γίνεται στον κόσμο, ή αυτό που δεν δείχνει η ιδιωτική τηλεόραση. Μόνο στην ΕΡΤ μπορείς να δεις Αυγερόπουλο, «Κουτί της Πανδώρας», εκπομπές που δείχνουν τι συμβαίνει σε αυτό τον πλανήτη. Αλλιώς κινδυνεύεις να πιστέψεις πως η Ελλάδα είναι ηλίθια, ξανθιά και το επίθετό της είναι Μπόμπολας.
Δίπλα σε όλα αυτά βεβαίως υπάρχει και η εμετική ιδεοληψία τους που γίνεται προδοσία. Δεν θέλουν τίποτα Δημόσιο. Οι επικοινωνίες, η ενέργεια, η ενημέρωση, οι πόροι, όλοι οι νευραλγικοί τομείς ιδιωτικοποιούνται από αυτούς που κατά τα άλλα εμφανίζονται πατριώτες. Και το επιχείρημά τους είναι πως το Δημόσιο, αυτό που έφτιαξαν, είναι ένα τέρας. Αλλά δεν θέλουν να το αλλάξουν. Ο πολύς κύριος Κεδίκογλου, που ανακοίνωσε την νέα αξιοκρατική ΕΡΤ, προσέλαβε για υπεύθυνη επικοινωνίας της ΕΡΤ, μια κυρία με προϋπηρεσία στο Ράδιο Αλιβέρι και σε ποδοσφαιρική ομάδα της Εύβοιας. Μαζί με αυτή μερικές δεκάδες συμβούλους και «ειδικούς» δημοσιογράφους. Αυτός που παραπονιέται σήμερα για τους υπεράριθμους.
Το ελληνικό Δημόσιο σε λίγο δεν θα έχει τίποτα. Τα σχολεία θα γίνουν ιδιωτικά. Τα νοσοκομεία επίσης γιατί τα Δημόσια τα αφήνουν να πεθάνουν. Οι συχνότητες της ΕΡΤ θα δοθούν στη νέα γενιά καναλαρχών που είναι φιλική προς το περιβάλλον τους, όπως και το αρχείο της ΕΡΤ που αξίζει δισεκατομμύρια.
Οι ίδιοι βεβαίως θα μπορούν να πανε στα ιδιωτικά νοσοκομεία, να στέλνουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία και να απολαμβάνουν την προώθησή τους από τους καναλάρχες που εξυπηρέτησαν. Αν όλο αυτό είναι σύγχρονο κράτος και όχι βαρβάρων, τότε δώστε την ΕΡΤ στον Άδωνι να κάνει τις τηλεπωλήσεις του μην τρέχει σε ξένα μαγαζιά. Δέκα κιλά βιβλία, 2 ευρώ. Τέτοια Ελλάδα θέλουν.

Τρίτη 7 Μαΐου 2013

OI "300" KAI O ΕΦΙΑΛΤΗΣ Ή ΟΙ "300" ΕΦΙΑΛΤΕΣ;

Γράφει ο Ευάγγελος Αθανασιάδης
(Συνταγματάρχης ε.α.)
Αγαπητό Fimotro,
Ιστορία…. Η Μάχη των Θερμοπυλών! Οι «300» του Λεωνίδα. Γράφτηκαν και γράφονται μελέτες. Γυρίστηκαν και γυρίζονται ταινίες. Όλα εξυμνούν τους «300» του Λεωνίδα. Κάπου σε κάποια παράγραφο ή...
σε ολιγόλεπτο μέρος της ταινίας, ο «Εφιάλτης»! Η απόδοση στα κείμενα, η χείριστη. Στην οθόνη, ότι πιο αποκρουστικό.
Σήμερα, η λέξη Εφιάλτης, αποδίδεται σε ένα κακό όνειρο. Ένα κακό όνειρο, που μας κάνει, να ξυπνάμε ταραγμένοι από τον ύπνο μας. Να ανησυχούμε και από το πόσο προληπτικοί είμαστε, να το συζητάμε, ερμηνεύουμε και τέλος να φυλαγόμαστε.
Αποδίδεται επίσης σε ένα δυσάρεστο γεγονός, το οποίο ζήσαμε ή ζούμε, στη καθημερινότητά μας.
Αποδίδεται όμως και για ένα απειλητικό γεγονός, που αρχίζει και διαφαίνεται στο εγγύς μέλλον. Και πάλι ανησυχούμε, αναπροσαρμόζουμε τα τυχόν σχέδιά μας, επαναπροσδιορίζουμε τη στάση μας και τέλος, αυτοασφαλιζόμαστε και προετοιμαζόμαστε για την αντιμετώπιση του επερχόμενου Εφιάλτη. Στον ένα και μοναδικό Εφιάλτη!
Τι γίνεται όμως όταν πρόκειται για «300» Εφιάλτες ταυτόχρονα?
Αν μιλήσουμε για 300 εφιαλτικά όνειρα ταυτόχρονα, σίγουρα η κράση μας, μπορεί να μην είναι ιδανική, να ανταπεξέλθει και ίσως το ξύπνημά μας, να συνοδευτεί πλέον και από ιατροφαρμακευτική αγωγή. Αν….ξυπνήσουμε τελικά, γιατί, μπορεί….και όχι.
Αν πάλι, αναφερθούμε για 300 εφιάλτες που ζούμε καθημερινά ή που βλέπουμε να έρχονται τότε τα πράγματα, ίσως να περιπλέκονται. 
Περιπλέκονται γιατί είσαι, μόνος και έχεις να αντιμετωπίσεις 300 Εφιάλτες.
Εφιάλτες όπως να βλέπεις τον δίπλα σου να αυτοκτονεί ή να αυτοπυρπολείται και να νοιώθεις ότι έρχεται η σειρά σου.
Εφιάλτες όπως να βαδίζεις και να βλέπεις πρόσωπα σκυθρωπά χωρίς χαμόγελο, απελπισμένα και να σκέφτεσαι ότι σε λίγο θα είσαι και εσύ έτσι.
Εφιάλτες όπως να βλέπεις την Νεολαία χωρίς ΣΤΟΧΟ, ΕΛΠΙΔΑ και να ανησυχείς, για τα δικά σου παιδιά.
Εφιάλτες όπως να κυνηγάνε τους συνανθρώπους σου οι Τράπεζες, να του παίρνουν τη περιουσία του. Να του διαλύουν την οικογένειά του και να βλέπεις ότι πλησιάζει και η δική σου ώρα.
Εφιάλτες όπως να βλέπεις να σου ξεπουλάνε τα τρία κύρια στοιχεία που καθορίζουν την Ελευθερία σου, την Εθνική σου Κυριαρχία. Τη Γη τον Αέρα και τη Θάλασσα.
Θέλω να πιστεύω ότι είναι λάθος. Δεν υπάρχουν «300» Εφιάλτες. Είναι δημιούργημα δικό σου. Κοιτάξου στο καθρέπτη….
Εσύ είσαι ο Εφιάλτης. Και αφού το συνειδητοποιείς, ξέρεις ότι μπορείς να ξυπνήσεις.
Να ξυπνήσεις και να το αλλάξεις.
Μπορείς.

Δευτέρα 15 Απριλίου 2013

Ποιες είναι οι 200 τουρκικές λέξεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά

Καθημερινά χρησιμοποιούμε πολλές δεκάδες λέξεις οι οποίες είναι τουρκικές και έχουν παρεισφρύσει στη γλώσσα μας χωρίς να γνωρίζουμε την προέλευσή τους και την αντίστοιχη ελληνική έννοια.
Σε αλφαβητική σειρά, μερικές από τις τουρκικές λέξεις που χρησιμοποιούμε συχνότερα:
ΑΛΑΝΙ (αλήτης),
ΑΛΑΝΑ (ανοιχτός χώρος),
ΑΓΑΣ (δεσποτικός-αυταρχικός),
ΑΓΙΑΖΙ (πρωινό ή νυχτερινό κρύο), ΓΙΑΟΥΡΤΙ (πηγμένο γάλα),
ΤΣΕΠΗ (θυλάκιο),
ΤΑΒΑΝΙ (οροφή),
ΤΖΑΚΙ (παραγώνι),
ΚΑΪΚΙ (βάρκα),
ΜΕΛΤΕΜΙ (άνεμος ετησίας),
ΜΑΝΑΒΗΣ (οπωροπώλης),
ΜΠΑΚΑΛΗΣ (παντοπώλης),
ΓΛΕΝΤΙ (διασκέδαση),
ΚΑΒΓΑΣ (φιλονικία),
ΚΕΦΙ (ευδιαθεσία),
ΧΑΤΙΡΙ (χάρη),
ΝΤΕΡΤΙ (καημός),
ΝΤΑΒΑΝΤΟΥΡΙ (σύγχυση),
ΤΣΙΜΠΟΥΚΙ (καπνοσύριγγα),
ΧΑΣΑΠΙΚΟ (κρεοπωλείο),
ΝΤΟΥΛΑΠΙ (ιματιοθήκη),
ΔΕΡΒΕΝΙ (κλεισούρα),
ΜΠΑΪΡΑΚΙ (σημαία),
ΤΣΟΜΠΑΝΗΣ (βοσκός-ποιμένας),
ΓΙΛΕΚΟ (περιθωράκιον),
ΧΑΜΠΑΡΙΑ (αγγελία-νέα),
ΓΙΑΠΙ (οικοδομή),
ΓΙΑΚΑΣ (περιλαίμιο),
ΓΙΑΡΜΑΣ (ροδάκινο),
ΓΙΝΑΤΙ (πείσμα),
ΓΙΟΥΡΟΥΣΙ (επίθεση),
ΓΚΕΜΙ (χαλινάρι),
ΓΟΥΡΙ (τύχη),
ΓΡΟΥΣΟΥΖΗΣ (κακότυχος),
ΓΚΑΪΝΤΑ (άσκαυλος),
ΕΡΓΕΝΗΣ (άγαμος),
ΖΑΜΑΝΙΑ (μεγάλο χρονικό διάστημα),
ΖΑΡΖΑΒΑΤΙΚΑ (λαχανικά),
ΖΟΡΙ (δυσκολία),
ΖΟΥΜΠΟΥΛΙ (υάκινθος),
ΚΑΒΟΥΚΙ (καύκαλο),
ΚΑΒΟΥΡΔΙΖΩ (φρυγανίζω-ξεροψήνω),
ΚΑΖΑΝΙ (λέβητας),
ΚΑΣΜΑΣ (αξίνα-σκαπάνη),
ΚΑΛΕΜΙ (γραφίδα),
ΚΑΛΟΥΠΙ (μήτρα-πρότυπο),
ΚΑΛΠΙΚΟΣ (κίβδηλος),
ΚΑΠΑΚΙ (σκέπασμα- κάλυμμα),
ΚΑΡΑΟΥΛΙ (φρουρά-σκοπιά),
ΚΑΡΠΟΥΖΙ (υδροπέπων),
ΚΟΥΒΑΣ (κάδος-αγγείο),
ΝΤΙΠ ΓΙΑ ΝΤΙΠ (ολωσδιόλου),
ΚΑΤΣΙΚΑ (ερίφι-γίδα),
ΚΕΛΕΠΟΥΡΙ (ανέλπιστο εύρημα),
ΚΙΜΑΣ (ψιλοκομμένο κρέας),
ΚΙΟΣΚΙ (περίπτερο),
ΚΟΛΑΪ (ευκολία-άνεση),
ΚΟΛΑΟΥΖΟΣ (οδηγός),
ΚΟΠΙΤΣΑ (πόρπη),
ΚΟΤΖΑΜ (τεράστιος-πελώριος),
ΚΟΤΣΑΝΙ (μίσχος),
ΚΑΦΑΣΙ (κιβώτιο),
ΚΟΤΣΙ (αστράγαλος),
ΚΟΥΒΑΡΝΤΑΣ (γενναιόδωρος-ανοιχτοχέρης),
ΚΟΥΜΠΑΡΑΣ (δοχείο χρημάτων),
ΚΟΥΣΟΥΡΙ (ελάττωμα-μειονέκτημα),
ΚΟΥΤΟΥΡΟΥ (ασύνετα-απερίσκεπτα),
ΛΑΓΟΥΜΙ (υπόνομος-οχετός),
ΛΑΠΑΣ (χυλός),
ΛΕΒΕΝΤΗΣ (ανδρείος-ευσταλής),
ΛΕΚΕΣ (κηλίδα),
ΛΕΛΕΚΙ (πελαργός),
ΛΟΥΚΙ (υδροσωλήνας),
ΜΑΓΙΑ (προζύμη-ζυθοζύμη),
ΜΑΓΚΑΛΙ (πύραυνο),
ΜΑΓΚΟΥΦΗΣ (έρημος),
ΜΑΪΝΤΑΝΟΣ (πετροσέλινο-μακεδονίσι),
ΜΑΝΤΖΟΥΝΙ (φάρμακο),
ΜΑΟΥΝΑ (φορτηγίδα),
ΜΑΡΑΖΙ (φθίση),
ΜΑΡΑΦΕΤΙ (μικρό εργαλείο),
ΜΑΣΟΥΡΙ (μικρό ξύλο),
ΜΑΧΑΛΑΣ (συνοικία),
ΜΕΖΕΣ (ορεκτικά),
ΜΕΝΤΕΣΕΣ (στρόφιγγα),
ΜΕΝΕΞΕΣ (εύοσμο λουλούδι),
ΜΕΡΑΚΙ (πόθος),
ΜΕΡΕΜΕΤΙ (επισκευή-επιδιόρθωση),
ΜΟΥΣΑΜΑΣ (κερωμένο-αδιάβροχο ύφασμα),
ΜΟΥΣΑΦΙΡΗΣ(φιλοξενούμενος-επισκέπτης),
ΜΠΑΓΙΑΤΙΚΟ (μη νωπό),
ΜΠΑΓΛΑΡΩΝΩ (δένω-φυλακίζω),
ΜΠΑΛΤΑΣ (πελέκι),
ΜΠΑΜΙΑ (ιβίσκος ο εδώδιμος),
ΜΠΑΜΠΑΣ (πατέρας),
ΜΠΑΜΠΑΛΗΣ (ο πολύ γέρος),
ΜΠΑΞΕΣ (περιβόλι-κήπος),
ΜΠΑΡΟΥΤΙ (πυρίτιδα),
ΜΠΑΤΖΑΚΙ (κνήμη-σκέλη),
ΜΠΑΤΖΑΝΑΚΗΣ (σύγαμπρος-συννυφάδα),
ΜΠΑΤΙΡΙΣΑ (πτωχεύω-χρεοκοπώ),
ΜΠΑΧΑΡΙΚΟ (αρωματικό άρτυμα),
ΜΠΕΚΡΗΣ (μέθυσος),
ΜΠΕΛΑΣ (ενόχληση),
ΠΟΥΣΤΗΣ-ΜΠΙΝΕΣ (κίναιδος-ασελγής),
ΜΠΟΓΙΑ (βαφή-χρώμα),
ΜΠΟΓΙΑΤΖΗΣ (ελαιοχρωματιστής)
ΜΠΟΪ (ανάστημα-ύψος),
ΜΠΟΛΙΚΟΣ (άφθονος),
ΜΠΟΣΤΑΝΙ (λαχανόκηπος),
ΜΠΟΣΙΚΟΣ (χαλαρός),
ΜΠΟΥΖΙ (πάγος-ψύχρα),
ΜΠΟΥΛΟΥΚΙ (στίφος-άτακτο πλήθος),
ΜΠΟΥΛΟΥΚΟΣ (καλοθρεμμένος-παχουλός),
ΜΠΟΥΝΤΑΛΑΣ (κουτός-ανόητος),
ΜΠΟΥΝΤΡΟΥΜΙ (φυλακή),
ΜΠΟΥΡΙ (καπνοσωλήνας),
ΜΠΟΡΑ (καταιγίδα)
ΜΠΟΥΤΙ (μηρός),
ΜΠΟΥΧΤΙΣΜΑ (κορεσμός),
ΝΑΖΙ (κάμωμα-φιλαρέσκεια),
ΝΤΑΜΑΡΙ (φλέβα-λατομείο),
ΝΤΑΜΠΛΑΣ (αποπληξία),
ΝΤΑΝΤΑ (παραμάνα-τροφός),
ΝΤΑΡΑΒΕΡΙ (συναλλαγή-αγοραπωλησία),
ΝΤΕΛΑΛΗΣ (διαλαλητής),
ΝΤΕΛΗΣ (παράφρονας),
ΝΤΙΒΑΝΙ (κρεβάτι),
ΝΤΟΥΒΑΡΙ (τοίχος),
ΝΤΟΥΜΑΝΙ (καταχνιά-καπνός),
ΝΤΟΥΝΙΑΣ (κόσμος-ανθρωπότητα),
ΠΑΖΑΡΙ (αγορά-διαπραγμάτευση),
ΠΑΝΤΖΑΡΙ (κοκκινογούλι-τεύτλο),
ΠΑΤΖΟΥΡΙ (παραθυρόφυλλο),
ΠΑΠΟΥΤΣΙ (υπόδημα),
ΠΕΡΒΑΖΙ (πλαίσιο θυρών),
ΠΙΛΑΦΙ (ρύζι),
ΡΑΧΑΤΙ (ησυχία)
ΣΑΚΑΤΗΣ (ανάπηρος),
ΣΑΜΑΤΑΣ (θόρυβος),
ΣΕΝΤΟΥΚΙ (κιβώτιο),
ΣΕΡΤΙΚΟ (τσουχτερό, βαρύ),
ΣΙΝΑΦΙ (συντεχνία, κοινωνική τάξη),
ΣΙΝΤΡΙΒΑΝΙ(πίδακας),
ΣΙΡΟΠΙ (πυκνόρρευστο διάλυμα ζάχαρης),
ΣΑΪΝΙ (ευφυής),
ΣΟΥΓΙΑΣ (μαχαιράκι),
ΡΟΥΣΦΕΤΙ (χαριστική εξυπηρέτηση),
ΣΟΒΑΣ (ασβεστοκονίαμα),
ΣΟΪ (καταγωγή-γένος),
ΣΟΚΑΚΙ (δρόμος),
ΣΟΜΠΑ (θερμάστρα),
ΣΟΥΛΟΥΠΙ (μορφή-σχήμα),
ΤΑΜΠΛΑΣ (αποπληξία-συγκοπή),
ΤΑΠΙ (χωρίς χρήματα),
ΤΑΡΑΜΑΣ (αυγοτάραχο),
ΤΑΣΑΚΙ (σταχτοδοχείο),
ΤΑΧΙΝΙ (αλεσμένο σουσάμι),
ΤΑΨΙ (μαγειρικό σκεύος),
ΤΕΚΕΣ (καταγώγιο),
ΤΕΝΕΚΕΣ (δοχείο),
TΕΜΠΕΛΗΣ (οκνηρός-ακαμάτης),
ΤΕΡΤΙΠΙ (τέχνασμα-απάτη),
ΤΕΦΑΡΙΚΙ (εκλεκτό-αριστούργημα),
ΤΕΦΤΕΡΙ (κατάστιχο),
ΤΖΑΜΙ (υαλοπίνακας-γυαλί),
ΤΣΑΜΠΑ (δωρεάν),
ΤΖΑΝΑΜΠΕΤΗΣ (κακότροπος-δύστροπος),
ΤΟΠΙ (σφαίρα),
ΤΟΥΛΟΥΜΙ (ασκός),
ΤΟΥΛΟΥΜΠΑ (αντλία),
ΤΟΥΜΠΕΚΙ (σιωπή),
ΤΡΑΜΠΑ (ανταλλαγή),
ΤΣΑΙΡΙ (λιβάδι-βοσκοτόπι),
ΤΣΑΚΑΛΙ (θώς),
ΤΣΑΚΙΡΗΣ (γαλανομάτης),
ΤΣΑΚΜΑΚΙ (αναπτήρας),
ΤΣΑΝΤΑ (δερμάτινη θήκη),
ΤΣΑΝΤΙΡΙ (σκηνή),
ΤΣΑΠΑΤΣΟΥΛΗΣ (ανοικοκύρευτος-άτσαλος),
ΤΣΑΡΚΑ (επιδρομή-περιπλάνηση),
ΤΣΑΝΤΙΖΩ (εξοργίζω-προσβάλω),
ΤΣΑΧΠΙΝΗΣ (κατεργάρης-πονηρός),
ΤΣΙΓΚΕΛΙ  (αρπάγη-σιδερένιο άγκιστρο),
ΤΣΙΦΟΥΤΗΣ-ΤΣΙΓΚΟΥΝΗΣ (φιλάργυρος),
ΤΣΙΡΑΚΙ (ακόλουθος),
ΤΣΙΣΑ (ούρα),
ΤΣΙΦΤΗΣ (άψογος-ικανός),
ΤΣΟΥΒΑΛΙ (σακί),
ΤΣΟΥΛΟΥΦΙ (δέσμη μαλλιών),
ΤΖΟΓΛΑΝΙ (νέος)
ΤΣΟΠΑΝΗΣ (βοσκός)
ΦΑΡΑΣΙ (φτυάρι-σκουπιδολόγος),
ΦΑΡΣΙ (τέλεια-άπταιστα),
ΦΛΙΤΖΑΝΙ (κύπελλο),
ΦΥΝΤΑΝΙ (φυτώριο),
ΦΙΣΤΙΚΙ (πιστάκη),
ΦΥΤΙΛΙ (θρυαλλίδα),
ΦΟΥΚΑΡΑΣ (κακομοίρης-άθλιος),
ΦΟΥΝΤΟΥΚΙ (λεπτοκάρυο-λευτόκαρο),
ΦΡΑΝΤΖΟΛΑ (ψωμί),
XABOYZA (δεξαμενή νερού),
ΧΑΖΙ (ευχαρίστηση),
ΧΑΛΑΛΙΖΩ (συγχωρώ),
ΧΑΛΙ (άθλιο),
ΧΑΛΙ (τάπητας),
ΧΑΛΚΑΣ (κρίκος),
ΧΑΜΑΛΗΣ (αχθοφόρος),
ΧΑΝΙ (πανδοχείο),
ΧΑΠΙ (καταπότι),
ΧΑΡΑΜΙ (άδικα),
ΧΑΡΜΑΝΗΣ (χασισοπότης),
ΧΑΡΤΖΙΛΙΚΙ (μικρό χρηματικό ποσό),
ΧΑΒΑΣ (μουσικός σκοπός)
ΧΑΦΙΕΣ (καταδότης),
ΧΟΥΖΟΥΡΕΜΑ (ανάπαυση),
ΧΟΥΙ (ιδιοτροπία),
ΧΟΥΝΕΡΙ (πάθημα-εξαπάτηση).